Sztokholm: Słońce i planety wewnętrzne

Słońce. Jesteśmy w najbliższym jego obszarze. Wokół niego krążą po swoich elipsach nasi najbliżsi sąsiedzi, a także my – Ziemianie. Wydaje się, że wszystko wiemy i wszystko rozumiemy, ale czy na pewno?

Układ Słoneczny skrywa jeszcze wiele tajemnic, które dopiero odkrywają astronomowie. Każdy, kto miał elementy astronomii na fizyce w liceum myśli, że nic nie jest w stanie go zaskoczyć, jeśli chodzi o wiedzę elementarną. Ale nasz Układ Planetarny to skomplikowana maszyna. A Słońce? Myślisz, że wiesz o nim wszystko?

Słońce

Dla nas ważna sprawa – daje światło i ciepło. Od dziecka przedstawialiśmy ją na swoich dziełach rysunkowych jako żółtą kulkę. Okazuje się, że Słońce z największym prawdopodobieństwem jest właśnie kulką – najbardziej okrągłym obiektem w Układzie Słonecznym. Ciężko jednak jest mówić o istnieniu „powierzchni Słońca”. Na Słońcu człowiek nie stąpałby po morzu magmy czy płonących kamieniach. Gęstość słońca maleje wraz z odległością od jądra, przez co ciężko jest doszukiwać się konkretnej „powierzchni”. W skład naszego Słońca wchodzą głównie dwa pierwiastki: wodór (72%) i hel (26%). Pozostałe 2% to mieszanka różnych pierwiastków ciężkich. Jego masa jest ogromna – jest 330 tysięcy razy większa od masy Ziemi. Słońce stanowi 99,86% masy wszystkich znanych obiektów naszego Systemu Planetarnego.

Szwedzki Układ Słoneczny

Merkury

Merkury jest najbliższą Słońcu planetą w Układzie Słonecznym. Na różnych grafikach można dostrzec ogromne podobieństw do naszego Księżyca. Nie ma w tym przekłamania – Merkury, podobnie do Księżyca, w swoim planetarnym życiu zaliczył wiele kolizji z obiektami międzyplanetarnymi, przez co usłany jest kraterami. Na jego powierzchni zaobserwowano ogromne amplitudy temperatur. Za dnia temperatura może wynosić nawet 400 stopni na plusie. Za to w nocy spada do -180 stopni Celsjusza. Mimo, że Merkury znajduje się tak „blisko” Słońca, to na jego powierzchni są miejsca, w które nie dociera światło słoneczne. Pokryte są one lodem.

Szwedzki Układ Słoneczny i Merkury

Wenus

Wenus jest planetą, którą niezwykle ciężko jest zbadać. Ciśnienie na powierzchni Wenus można obrazowo porównać do tego, jakie panuje kilometr pod poziomem morza na Ziemi. Trudno jest tam spacerować łazikowi, bo rozsadza go ciśnienie. Większość z pojazdów kosmicznych, które dotarły na Wenus, kończyło swój żywot po godzinie. To też niesamowicie gorąca planeta – temperatura za dnia osiąga 456 stopni Celsjusza. Ciekawostką jest też to, że jeden dzień wenusowy jest dłuższy, niż… Wenusowy rok. Jeden obrót wokół własnej osi trwa 243 ziemskich dni, a okrążenie przez tą planetę Słońca – 225 dni.

Szwedzki Układ Słoneczny i Wenus

Ziemia

Dlaczego Ziemianie z takim utęsknieniem patrzą w gwiazdy? Chęć odkrywania i poznania praw fizyki rządzący wszechświatem to jedno. W roku 2015 światowa populacja osiągnęła ponad 7,2 miliarda ludzi. W ciągu roku na świat przychodzi 131 milionów dzieci, a 55 milionów osób umiera. Daje to przyrost w wysokości 76 milionów osób rocznie. W takim tempie bardzo szybko może się zrobić bardzo ciasno na Ziemi.

Ziemia w Szwedzkim Układzie Słonecznym

Mars

Nazywany „Czerwoną Planetą”. I faktycznie taki jest jego kolor, a wszystko przez to, że jest pokryty tlenkiem żelaza. Na Marsie jest też woda. Tlen i woda – dlatego właśnie naukowcy bardzo poważnie pracują nad misją osiedleńczą. Kiedyś ludzie byli przekonani, że na Marsie odnajdą życie. Do dziś słowo „Marsjanin” jest synonimem rozumnego mieszkańca z odległej przestrzeni galaktycznej. Mars jest dziś zamieszkany, ale przez dwa łaziki – Curiosity i Opportunity.

Mars w Szwedzkim Układzie Słonecznym

Sztokholm

Wszystkie te planety znalazły się tu w jednym miejscu. W Szwedzkim Układzie Słonecznym wszystkie znajdują się w Sztokholmie lub jego bliskich okolicach.

Na całej długości kraju znajdują się obiekty kosmiczne